The name RITU brought me so much of pleasure and kindness within me which has now turned to a guilt of murder within me..U know what it is..?? RITU is our pet parrot. It has not been even half a year over since Ritu was brought to our home from my friend's house which was gifted to me by them(Mr.Bala and his wife Shobi). When it came to our home it was too small to have its own food. We used to feed it and it grew in our care. It played with us so sweetly, brought within us peace and relief when we were tensed. Whenever i was in temper it swiftly cooled me like a snow with its graceful looks and affectionate chirp. It used to climb upon all those people who went near to it. We used to feed it with all those we eat like food, vegetables, fruits, snacks and sweets and many lots.
Whenever we returned home from outside it greeted us with its cute chirping sound. It was so affectionate that it will recognise its name when we call it and rushes towards us to climb upon us swiftly. From kid it was brought up in such a way that it didnt even recognise that it was a bird and could fly...It had feathers but still climbed using its beak to catch every then and there supports it had.
It was not put in a cage as is the usual scenario of a parrot but was kept in a open basket with a heap of clothes making its bed. It used to sit on the basket kept near the window. It always played on the grills and screen of the window by climbing up and down. But...RITU is now no more...
Yesterday evening it went out of the grill of the window which was opened and was caught by a cat. Its all because of my daughter who had kept window wide open and slept on the bed. No one were at home that time except her. She didnt expect a cat to come there and all those things that happened. Ritu playfully went out and died. She didnt even hear the crying sound of it. I found as soon as i returned home that RITU is missing since i found the usual welcome sound of RITU missing as well as it didnt come to me when i called. My heart beat increased to its maximum. When my daughter woke up it was too late for her to recognise what has happened.
We got to see only few feathers of it lying on the floor and it was as if my heart was shattered into bloody pieces.
We still called RITU when we had breakfast this morning. It didnt come. We then realized that there is now no more RITU, no more its graceful and pleasant chirps.
It was a companion for us for the past few months. Whenever we were in tears it consoled us with its own language. Now it left us in tears with its memory that comes upon seeing that window where it lived and its bed made into that basket and all those photos in our mobile.
We MISS U RITU...! But you will keep living in our hearts forever..!!
This note is written in memory of my sweet RITU and is dedicated to it..May its soul reach heaven..!!
கணபதி என்ற சொல்லுக்கு அர்த்த த்தைப் பார்த்தோமானால் க அஞ் ஞானம், அறியாமை அகலுவதைக் குறிக்கும். ணமோ க்ஷத்தைக் குறிக் கும் சொல், பதி சாக்ஷாத் அந்தப் பரம் பொரு ளைக் குறிக்கும். நம் அறியாமையை அகற்றி, நம்மை மோக்ஷத்திற்கு அழைத்துச் செல் லும் பரம்பொருளே கணபதி.
பிள்ளையாருக்குத் திரு மணம் ஆகிவிட்டதாயும் அந்த மனைவியர் பெயர் சித்தி, புத்தி என்றும் சொல்லுவதுண்டு. கூர்ந் து கவனியுங்கள் மனை வியரின் பெயரை. சித்தி, புத்தி. நமக்கு என்ன தேவை, நல்ல புத்தியும், அதனால் விளையும் சித் தியும். ஆகப் பிள்ளை யாரை வணங்கினால் இவை கிடை க்கும் என்பது கண்கூடு. அந்த மனைவியரின் பிள்ளைகள் சுபன், லாபன் என்ற பெய 
ரிலும், அவர்களின் சகோ தரிக்கு சந்தோஷி என்ற பெயரும் உண்டு. சுபன் என்றாலே நமக்கு சுபத் தை அள்ளிக் கொடு க்கக் கூடியவன். லாபத்தைத் தரக் கூடியவன். அதனால் விளையும் சந்தோஷத் தைக் கொடுக்கக் கூடிய வர். ஆகப் பிள்ளையார் ஒருத்தரால் நமக்கு சித்தி, புத்தி கிடைப் பதோடு அதனால் விளையும் சுபம், லாபம், சந்தோஷம் ஆகியவையும் கிடைக்கும் என்பது கண் கூடு.
மூஞ்சுறு வாகனத்தைக் கொ ண்டவர் பிள்ளையார். இத்த னை பெரிய பிள்ளையாரு க்கு இவ்வளவு சிறிய வா கனமா என எண்ணக் கூடா து. நம் அறியாமையே மூஞ் சுறு. மூஞ்சுறுக்கு யோசிக் கும் திறன் இல்லை. மிகச் சிறிய ஒன்று. சோம்பலாக வும் இருக்கும். இந்தச் சோம் பலை அடக்கி, யோசிக்கும் திறனைக் கொடுத்து அறி யாமையில் இருந்து நம்மை மீட்க வேண்டும் என்பதின் குறியீடே மூஞ்சுறு வாகனம். இதைத் தவிர, கிருதயுகத்தில்
பிள்ளையாருக்கு சிங்கமு ம், திரேதா யுகத்தில் மயி லும், துவாபர யுகத்தில் மூஞ்சுறும், கலியுகத் தில் குதிரையும் வாகனம் எனச் சொல்லப் படுகின்றன. மயி ல் என்றதும் சுப்ரமணியர் தானே நினைவில் வரார்? இல்லை, பிள்ளை யாருக் கும் மயில் உண்டு. அதைப் பத்திப் பின்னால் பார்க்க லாம்.
தாரச் சக்கரத்தின் அதிபதி பிள் ளையார் தான். மூலாதாரம் பூமி வடிவு. மண் தத்துவம். பிள்ளையா ரையும் நாம் களிமண்ணால்தா னே பிடித்து வைக்கின்றோம். ஆக வே பூமியைக் குறிக்கும் மூலா தாரச் சக்கரத்தின் அதிபதியும் பிள் ளையாரே ஆவார். இந்தப் பிள்ளை யாரின் பீஜ மந்திரத்தை உச்சரித்து மூலாதாரத்திலிருந்து சக்தியை எழுப்பி மெல்ல மெல்ல மேலே வருவதற்குப் பிள்ளையார் உதவு கின்றார்.
விக்னராஜன் எனவும் அழைக்கப் படுகின்றா ன். ப்ரும்மண ஸ்பதி எனவும் சொல்லப்படுகி ன்றது. உபநிஷத்துக்க ளில் கணபதி உபாசனா முறை இருக்கி ன்றது என்று ஆன்றோர் சொல்லுகின்றனர்.
செய்து தன் கணவரிடம் அளி த்து விநாயகருக்கு அதை அளிக்கச் செய்கின்றாள். அவள் மறைமுகமாய் உண ர்த்தியது, பிரும்மம் அண்டம் முழுதும் நிறை ந்துள்ளது என உணர்த்த வெள்ளை மா வை அண்ட மாகவும், உள் ளே நிறைந்துள்ள பூரணத் தை பரப்பிரும் மமாகவும் உருவகப் படுத்தினாள். அத னாலேயே இன்றளவும் விநா யகர் வழிபாட்டில் மோதகம் முக்கிய இடம் பெறு கின்றது.
த்திருப்பீங்களே? வேறே ஒண்ணும் இல்லை. வியாசர் மஹா பாரதம் எழுதும்போது விநாயகரின் உதவி யைக் கோரினார். விநாயகரை வந் து எழுதித் தரச் சொன்னார். விநா யகரும் சம்மதித்து எழுதிக் கொ டுத்தார். அப்போது ஏது பேனா, பென்சில், கணினி எல்லாம். எதை வச்சுப் பிள்ளையார் எழுதுவார்? யானை ஆச்சே? அதிலும் ஆண் ஆ னை, தந்தம் இருக்குமே. இரண்டு தந்தங்களில் ஒன்றை உடைச்சது அந்த ஆனைமுகன். உடைச்ச தந் தத்தாலேயே எழுத ஆரம்பிச்சார். இதே தந்தத்தாலேயே ஒரு சமயம் அசுரன் ஒருவனையும் ஒழித்தார். ஆக பாரதம் எழுதியதின் மூலம் ஆக்கலும், அசு ரரை ஒழித்ததின் மூலம் அழித்தலும், 
தேவரைக் காத்ததின் மூலம் கா த்தலும் ஆகிய முத்தொழிலை யும் தந்தத்தின் உதவி கொண்டே செய்தார் விநாயகர்.
‘நுரையீரலின் மேற்பகுதியில், புற்று நோய் ஆரம்பக் கட்டத்தில் இருக்கிறது!’ என்றார் முதன்மை மருத்துவர்.
பக்தரின் அபாய நிலை தெரிந்தும், மகா பெரியவா சும்மா இருப்பாரோ? சிறிது நேர மவுனத்துக்குப் பின், ஸ்னானம் செய்யப் புறப்பட்டர். ஜோஷி தம்பதியர் பயபக்தியுடன் ஒதுங்கி நின்றனர்.
